پلاک 505

دلم برای خونه قبلیمون تنگ شده. برای 24 پله ای که باید بالا می رفتیم تا برسیم به طبقه اول، انباری که قرار بود کارگاه ربات سازی! من و محمدرضا بشه، اتاق وسطی که روزگاری اتاقمون بود. اتاق کناری که اتاقمون بود و کم کم اتاقم شد و هر به یکی دو سال از اون نقل مکان می کردم، اتاق پذیرایی بالا که این اواخر کلا اتاقم شده بود و یه جورایی جولان می دادم توش . حیاط بالا که ویژه بود، چون هیچ جا حیاط شون طبقه دوم نبود. برنامه هایی که اونجا گرفتیم، عروسی ها، جشن ها، عید عمرکش ها، روضه ها، جلسات قرآن و اختتامیه که ده پونزده سال پیش بچه ها سر و دست میشکوندن اختتامیه خونه ما باشه تا با یکی دو تا توپ سفارشی بدرقه بشن و چه کیفی داشت، عروسی نمیدونم کی که یه بنده خدایی تو جیب پدرزن آینده اش سیگارت ترکوند ، انبار پایین که یه زمانی تا سقف پر پفک بود و بازیم له کردن اونها بود! البته با اجازه صاحبشون هم از اونها می خوردیم. آشپزی هرسال محرم و احیاها، بازی های دوران کودکی با پسردایی ها و پسرخاله، فوتبال های توی اتاق پذیرایی، جنگ و دعوا و خوشی و هرچه بود و دیگر تنها خاطره هایش برایمان مانده.

(این مطلب کاملا فی البداهه تایپ و بدون ویرایش پست می گردد)